Biltse Motorrijders Vereniging
Biltse Motorrijders Vereniging
Je kunt ook naar de overzichtspagina gaan, waar alle fotoalbums (vanaf 2010) bij elkaar staan.
Iets na elven arriveerde ik (René) bij de Qwibus en werd zeer aangenaam verrast: ik was niet de eerste maar nummer vijftig of zoiets! In tegenstelling tot vorig jaar was het de perfecte weersvoorspelling die voor een grote opkomst had gezorgd. Zelfs zó groot dat we kort voor het startsein de meute moesten verdelen in 3 groepen, zoals we dat eigenlijk alleen maar bij het buitenlandweekend doen. Groep 1 (toeristisch) vertrok iets over half twaalf met ongeveer 20 rijders, met Ton aan kop. Groep 2 (sport/toer) volgde op tien minuten afstand met Hans aan het roer en groep 3 (sport) enige tijd later met Martin aan kop. Totaal 58 motoren, ruim 60 personen.
De route voerde ons via Zeist en Driebergen, via - zoals gebruikelijk - de mooiste binnenweggetjes naar Achterveld en Voorthuizen. Ergens stuitten wij als hekkesluiters van groep 1 (Brigitte, Jos en ik), op twee ruiters (m/v) die blijkbaar hun knollen voor een eerste proefrit uit de winterstalling hadden getrokken. Die hadden zo te merken niet vantevoren hun paarden rustig laten wennen aan de toenemende stroom van gemotoriseerde voertuigen, waardoor de ruiters deels de macht over het stuur kwijt raakten. Hiervan kregen wij uiteraard de schuld en vervolgens parkeerde de heer P. Aardelul zijn knol dwars op de weg, waardoor wij geblokt werden. Zijn verbale communicatie richting Brigitte kan en wil ik hier niet herhalen, ik ben namelijk wèl netjes opgevoed. Kort daarna konden wij onze rit voortzetten. Overigens was het ons motorrijders gewoon toegestaan om die weg in te rijden, dus P. Aardelul zat fout.
Omstreeks 13:00 uur nabij Garderen bij Gasterij Zondag gearriveerd om de lunch te nuttigen. Enkele minuten daarna kwamen de andere groepen ook in zicht en streken neer op het ruime terras. Velen genoten van de prettig aanvoelende zonnestralen waardoor het wachten op de aanvoer van drank en spijs een aangename ervaring was. Alhoewel, wanneer het bijna twee uur moet duren voordat je eindelijk je bestelde warme-choco-met-slagroom en twee-kroketten-met-brood in ontvangst mag nemen, lijkt mij er toch ècht iets goed mis met de logica van de bediening!!! En ik was niet de enige helaas...
Nadat iedereen was voldaan, werden de groepen weer bijeen geroepen en de motoren gestart, om met de terugroute te beginnen. Ook nu weer een prachtig routeverloop via Stroe, Barneveld, Renswoude en Leersum, waarbij we nagenoeg nergens werden opgehouden. Dát werd heel anders op de Langbroekerdijk, waarbij de smalle weg die erg rijk was aan voetgangers, fietsers en al het andere wat ons te veel in de weg liep, het rijdend-gemiddelde flink omlaag bracht. Natuurlijk heeft iedereen recht op een stukje weg, maar als men dan ook even het verstand en verkeersinzicht op de juiste manier gebruikt, word het er ook een heel stuk veiliger door. Als gevolg hiervan, hadden Jos en ik de aansluiting met de groep verloren. Daar waar er linksaf geslagen moest worden (De Zuwe), waren een aantal deelnemers van onze groep eventjes de weg kwijt, dus die namen wij voor de rest van de route op sleeptouw. Ben ik tóch nog even voorrijder geweest en dat, terwijl ik niet eens de route had voorverkend. Het rijdt overigens wel erg prettig met een kleine groep, wellicht iets om vaker toe te passen? Rondom 16:30 uur waren ook wij weer heelhuids terug bij Qwibus.
Helaas zijn er geen foto's van de pauze/eind aan de webmaster doorgestuurd... Bekijk HIER de foto's (JavaScript).
Goyert is inmiddels bekomen van de schrik, is in de pen geklommen en heeft een uh... hopelijk uniek toerverslag geschreven...
Wat is het toch mooi om de eerste te zijn. Er zijn een hoop mooie momenten te noemen die het vermelden waard zijn..
De eerste;
- met een nieuwe fiets,
- met die mooie Kreidler,
- met die mooie motor,
- met die snellere motor,
- keer met die meid van de BMV eten,
- samenwonen met die mooie,
- keer samen een huis kopen,
- die een BMV-kindje aan jullie schenkt,
- met 3 BMV-kindjes,
- tocht na 1½ jaar...
Maar om nou te kunnen melden dat je je rijbewijs kwijt raakt tijdens die eerste tocht na 1½ jaar "tochteloosheid", is toch iets minder. En ik ben bang dat ik ook dáármee de eerste ben.
Het was een mooie dag in april. Ja, en dan bedoel ik ècht een perfecte dag in april, één om in te lijsten zo mooi. Echt een perfecte dag om te gaan oefenen met lange stukken rijden voor het buitenlandweekend. Met het hele gezin vertrokken naar De Bilt om toch effe die schatjes van kinderen te laten zien aan de rest van de maatjes. En natuurlijk kon Nadine weer eens de fijne sfeer van de club opsnuiven. Ik natuurlijk erheen in opperbeste stemming. Eerst het heerlijke bakje koffie wegwerken want we moeten wakker en alert zijn. Na de kinderen te hebben laten genieten van de mooie motoren en de even zo bijzondere berijders, was het tijd om op pad te gaan. Een lekker stukje rijden over de snelweg bracht ons met een kleine omweg in het prachtige Brabant. Het land waar iedereen nog heerlijk rustig en vooral toleranter is ten opzichte van die krappe randstad.
De tocht voerde ons over heerlijke wegen en prachtige dijken. Uiteraard met een heerlijk uitzicht waar we wel van móesten genieten want er waren gewoon te veel mede-recreanten om echt dóór te kunnen rijden. En aangezien wij een enorm meelevend clubje zijn houden we daar rekening mee. Echter, àls de kans zich voordoet om even de injectie van de motoren te ontstoppen, dan zijn er natuurlijk een paar die er voor gáán. Zo ook deze keer. Drie van mijn medeleden gingen er vandoor met mij in hun kielzog. Helaas gingen ze zó hard, dat ik besloot om er toch maar een eindje achter te blijven, en zo "verstandig" had ik nou net NIET moeten zijn. Want de mooie zwarte Audi - die wilde keren om achter die anderen aan te gaan - moest daardoor op mij wachten om te kunnen draaien. Dat was dus het grote geluk voor de anderen want ik kon de duistere mannen in de duistere Audi achter me houden. Helaas zag ik te laat dat de wagen al achter me zat want hij had me reeds geklokt voordat ik iets rustiger kon gaan rijden.
Op het moment dat ik stopte - omdat ik de rest aan de horizon had zien verdwijnen - klonk er een zachte warme stem uit het opengedraaide donker-getinte raampje: Goedemorgen, regiopolitie Gelderland, de heer van Dijk. Hoewel ik het slecht kon verstaan, wist ik natuurlijk al wel dat het geen goede dag meer zou gaan worden. Ik bleek 59 kilometer te hard te hebben gereden op een grote brede overzichtelijke lege uitnodigende weg waar slechts 60 gereden mocht worden. Daar stond ik dan als grote crimineel met een strafblad in de maak, want ze zullen je voorlopig niet vergeten ben ik bang. Gelukkig was daar de rest van de reisgenoten. En mocht ik op een (sorry Hans) BMW de tocht vervolgen. En nog wel achterop want een van de mede-geluksvogels die vóór me reden, mocht (moest) als een van de weinigen op mijn motor verder rijden.
Gelukkig werd ik warm ontvangen door de complete club die al aan de koffie en cola zat. Er zat voor mij niets anders op dan de motor te stallen in de schuur van het restaurant. Een voordeel was wel dat ik grote glazen bier kon gaan nuttigen, al kwam er van eten niet veel meer terecht want ik kreeg zulke hoge boetebedragen te horen dat ik geen hap meer door mijn keel kon krijgen.
De terugreis was dan wel weer van het snellere soort. Achterop de Honda van Ard gaf toch wel het fijne gevoel dat ik er niet alleen voor stond. Al moet je wel héél veel van iemand houden om het lang achterop een racer uit te houden. Allemachtig wat een opgekropte houding voor een man van 1,92 meter, maar het is in ieder geval béter dan lopen.
Eenmaal thuis was het nog ruim twee weken wachten op de teruggave van het roze papiertje. De boete van 650 Euro komt gelukkig iets later. Kan ik nog even snel een bezuinigingsronde in de huishouding doorvoeren, echter wel zonder gedwongen ontslagen. Achteraf bekeken ben ik er eigenlijk nog goed vanaf gekomen want als ik met die anderen was meegereden dan waren we alle vier met veel meer èn grotere problemen aan het nieuwe motorseizoen begonnen.
Moraal van dit verhaal is dus: Kijk goed in je spiegels voordat je een slinger aan het gas geeft òf blijf lekker 60 kachelen met een stijve nek aan het eind. Het is maar waarvoor je kiest.
Groetjes van "clubcrimineel" Goyert
Bekijk HIER de foto's (JavaScript).
Zoals bij iedere clubrit en vooral bij een buitenlandweekend, heeft iedere deelnemer weer een andere kijk op de dingen. Ieder mens is anders, nietwaar? Daarom vinden wij (jullie bestuursleden) het altijd zo leuk om ritverslagen te ontvangen. Judith van Wankum is nog maar kort clublid en heeft alleen nog maar binnenland-ervaring. Zij was bereid vanuit haar oogpunt haar eerste buitenland-ervaring te verslaan.
Op donderdag 26 mei tussen 19:30 en 20:30 uur kon de bagage ingeleverd worden bij de Qwibus, waar een bus klaarstond om de boel in te mikken, gelijk gezelligheid alom en iedereen vol verwachting op een fijn weekend.
Vrijdagmorgen vroeg opgestaan om eerst te kunnen gaan tanken voordat het spannende avontuur zou gaan beginnen. Je moet weten dat het voor mij de eerste keer was dat ik met zo’n reis mee zou gaan en sowieso het rijden in het buitenland had ik ook nog nooit gedaan, dus veel nieuwe ervaringen.
Mijn kamergenoot Birgit stond al op de afgesproken plek op me te wachten en na een peukje gingen we op pad. Bij de eerste afslag naar de A28 stak zij haar hand uit, oh zó grappig! Toen zag ik het: er zitten dus geen richtingaanwijzers op die prachtige ouwe Harley van haar. We hebben het hele weekend genoten van die aanblik: een stoere meid op een fiets uit 1965, waar zij ondertussen ook nog alles van weet en zelf aan kan sleutelen!
Ergens op de A2, wij tuffen met een gangetje van zo’n 110, komt er ineens een groepje mannen voorbij met voorop Ad Maas op zijn Intruder 1800, pfff... net of er een trein voorbij komt... haha, wij zwaaien nog vriendelijk. Maar dat hebben ze helaas niet meer gezien. Jammer hoor, want wij hebben nogal wat gesukkeld met het vinden van het AC-restaurant Nederweert. Ach ja, wij vrouwen alleen op pad met allebei een andere Google-uitdraai met de route. We kwamen dus als laatste aan, wat gelijk de toon zette voor het gehele weekend: de mannen moesten - zoals gebruikelijk - wachten op de vrouwen. Wat zij overigens met alle geduld van de wereld deden, bedankt nog hè! In Nederland hebben we behoorlijke regenval te verduren gehad, maar eenmaal de grens over werd het weer steeds beter en uiteraard de stemming daarbij ook.
Eenmaal van de grote weg af en na aardig wat bochtenwerk, zag ik ineens een bordje staan: afdaling 15% !! Tjeetje, ik zag mijn voorgangers Jos, Alex en Birgit naar beneden zeilen met een mooi vaartje, maar ikzelf zag het als een achtbaan op de kermis en dook vol in de ankers, zette mijn versnelling in z’n 2 en reed met een slakkengangetje naar beneden. Met als gevolg dat ik die drie (in mijn ogen: super-rijders) totaal uit het oog verloor en de rest als een stelletje volgzame kuikens achter moederkloek aan heb hangen. Bochtje links, bochtje rechts, en ik maar kijken of ik ze nog zag... Nee hoor, weer niet, dan maar gewoon de weg volgen dacht ik. Mijn volgers vermoedden dat ik een eigen GPS heb en zodoende de weg wist. Naja, het was hilarisch, uiteindelijk hebben we elkaar toch weer gevonden en bleken we een enorme omweg te hebben gemaakt (waarvoor sorry, jongens! Het was voor mij ècht de allereerste keer..).
Eenmaal doodmoe bij het hotel aangekomen om 17:30 uur, (peuken-pauze? Nee hoor, we rijden gewoon door, 3 uur aan één stuk…) ons motortje te rusten gezet en de prima kamer opgezocht om eens lekker op te frissen. Na de gezellige borrel op het, naast het hotel gelegen, overdekte terras hebben we een chique maaltijd opgediend gekregen. Toch maar lekker vroeg onder de wol, want morgen gaan we er weer op uit.
Zaterdagmorgen, nog een beetje brak, besloten om met Fons, Johan en Birgit naar Trier te rijden. Het was prachtig weer, het zonnetje scheen en de wegen lekker rustig. Trier is een prachtige plaats met zijn gezellige markt met mooie gevels en Porta Nigra (de zwarte toegangspoort uit de 2e eeuw na Chr.), echt een bezoekje waard. 's Avonds naar het centrum van Saarlouis gelopen, een hele tippel, om daar op een terras van een heerlijke asperge-maaltijd te genieten en aansluitend een lekker duits biertje te drinken bij de anderen, die een andere gelegenheid hadden uitgekozen. Reuze-gezellig allemaal.
Op zondag zijn we met een grotere groep (8 personen) naar het historische en zeer toeristische Cochem gereden. Via het prachtige Moezeldal met zijn bergen met druivenranken, wonderschone vergezichten en een strakblauwe lucht met stralende zon, het was gewoonweg warm op de motor. Een heerlijke zomerse dag in prima gezelschap en gezelligheid. En toen was mijn inspiratie op... Wil nog wel e.e.a. schrijven over de terugreis van maandag, maar het lukt niet meer zo goed. bluh...
Na al mijn enthousiaste verhalen moet ik toch mijn oprechte medeleven met Goyert kenbaar maken: Goyert, het is misschien wat zuur om te lezen dat wij een super-weekend hebben gehad, waarvan jij, door zoveel pech zo snel en abrupt, hebt moeten afhaken. Heel sneu voor jou, we hebben meerdere malen aan jou gedacht en vinden het jammer dat je er niet bij was. Ik hoop van harte dat jij er volgend jaar wel weer bij bent. Ik weet zeker dat iedereen er zo over denkt. Heel veel beterschap en graag tot gauw hè!
Als afsluiting wil ik iedereen bedanken voor alle gezelligheid, de adviezen, de hulp bij het achteruit trekken en het kickstarten van de Harley van Birgit, het lenen van kaarten, biertjes, vriendelijkheid, de massage van nek en schouders, het sjouwen van de zware tas, het dubbel liggen van het lachen, de komische grappen en verhalen, de prima organisatie, het voorrijden, de weg weten of de weg niet weten, alles wat ik vergeten ben en noem maar op. Het was voor mij ronduit een weekend om nooit te vergeten, bedankt allemaal, BMV is TOP!
Judith
Hierbij even een oproepje van jullie webmaster... Aangezien het aantal foto's nog erg dunnetjes is en ik zéker weet dat er met al die digitale camera's nog heel veel foto's zijn gemaakt, wil ik ieder verzoeken leuke (of spannende) foto's aan mij te e-mailen. Vorig jaar heb ik op deze wijze toch een heel aardige bijdrage mogen ontvangen zodat ik ervan een gevarieerd fotoalbum heb kunnen maken. Dus kom op! Ik zit hier niet voor Jan Doedel... Opsturen die hap!
Gelukkig heeft Judith (als enige) meteen een paar leuke foto's toegestuurd, bedankt hiervoor. De rest van de foto's heb ik dus uit mijn eigen collectie gehaald en d.m.v. "snapshottechniek" vanaf de onboard HD-video's. Bekijk HIER de foto's (JavaScript).
Deze "rit" zal niemand snel vergeten want voor het eerst in het bestaan van de BMV, is deze clubrit tweemaal afgelast geweest wegens zeer slechte weersomstandigheden! Jammer want het had een verlichtende rit kunnen worden...
Zoals gebruikelijk hebben de deelnemers (zitvlees verplicht!) zich al vroeg op de motor moeten hijsen na de broodnodige ochtendgymnastiek, want zo'n afstand geheel binnendoor is een hele opgave. Als oppepper werd iedere die-hard in De Biltsche Hoek ontvangen met koffie en cake. Voor de rest heb ik geen flauw idee hoe de rit is verlopen en of er nog sappige verhalen te vertellen zijn, want ik (lees: webmaster) was helaas niet van de partij. Bob, bedankt voor de foto's! Bekijk HIER de foto's (JavaScript).
Ook deze clubrit (lees: waterscootertocht) gaat de boeken in als extreem vochtig. Helaas was hierdoor de lage (maar dappere) opkomst van 35 deelnemers te verklaren. De dag begon wisselend zonnig maar zodra de rit van start ging, ging het regenen en blééf het regenen. Jammer want de route op zich was adembenemend mooi en verrassend, maar omdat het waterballet alle aandacht opeiste van de rijders, hebben weinigen echt van de omgeving kunnen genieten. Of toch wel?
Bij het lunchpunt gearriveerd was iedereen zichtbaar emotioneel aangedaan, aangezien niemand het droog had gehouden. Ahh, het oergevoel van het groepsrijden ten top. En om dit gevoel nog eens te versterken, werd er samen gelunched. Pittige hartverwarmende soep-met-ballen (en ja, die werden geteld), verse bolletjes met kaas, ham en een andere soort vleesachtig beleg, koffie/thee/melk en wellicht nog iets wat ik over het hoofd heb gezien. Oergezellig!
Nog voordat Jos zijn beroemde (en gevreesde) lokroep nog 5 minuten kon uiten, zag ongeveer de helft van de ploeg deel twee van de route niet meer echt zitten en verlieten voortijdig het café om via de snelst mogelijke manier naar huis te rijden. Kort daarna begon de rest aan deel twee, zij het in een wat verkorte versie. Of beter vertaald, de kleinste binnenwegen lieten we links liggen en kozen voor de wat grotere binnenwegen, om vervolgens ergens de A27 aan te tikken en hierop te blijven, tot aan afslag Veemarkt.
Eenmaal bij Qwibus aangekomen (veel te vroeg natuurlijk) ben ik meteen weer doorgereden wegens een familiedag in het oosten van ons land. Hopelijk heeft de altijd door de Qwibus perfect georganiseerde BBQ ondanks de weersomstandigheid gretig aftrek genomen en heeft ook een ander soort vocht rijkelijk kunnen stromen. In ieder geval zijn wij als bestuur/organisatie weer ontzettend blij dat er geen andere narigheden zijn voorgevallen en iedereen heelhuids thuis is gekomen. Bovendien weten we allemaal weer wat het is om nat tot in de naad en tot op het bot te zijn...
Bekijk HIER de foto's (JavaScript).
Het was weer even spannend of ook deze rit zou verregenen maar gelukkig viel het allemaal reuze mee en hebben we de meeste waterstalen kunnen ontwijken danwel voorblijven. En zelfs de zon hebben we vaak mogen zien en voelen. Jammer genoeg was de opkomst slechts 15 deelnemers maar dat heeft ook wel weer z'n voordelen. Gestart en geëindigd met 3 groepen;
Een mooie en afwisselende tocht door bekend terrein maar ook af en toe compleet onbekende wegen ingeslagen. Leuk! De wegdekkwaliteit was prima, echter gooide de wegdekvervuiling zoals split, zand, modder en klei soms wat roet in het eten waardoor je even extra alert moest zijn en je motor in het beste spoor moest houden. En natuurlijk vooral in natte toestand. Oppassen dus. Ook heb ik weer eens gemerkt dat de bitumen-reparaties bij nattigheid heel erg glibberig zijn want m'n voorband zocht regelmatig een iets wijdere rijlijn op. Gelukkig is het allemaal bij een korte schrikreactie gebleven en is iedereen rechtop gebleven. Al met al zeker de moeite waard om deze route later nog eens te rijden.
Eindelijk was het dan zover: een avond die bol stond van de verhalen, foto's en video's over de wereldreis van Sjaak Lucassen per Yamaha YZF-R1 supersportmotor, 250.000 kilometer door 75 landen in 5 jaar en 5 maanden! Zoals ik al jullie beloofd had, was dit iets wat je als BMV-lid zéker NIET mocht missen. Voor ons eigen gemak en ter indicatie voor Sjaak, had ik als organisator (lees: René) op verscheidene momenten dit seizoen de belangstelling hiervoor onder onze leden gepolst, waardoor het Kleintje Qwibus hoogstwaarschijnlijk wel aardig gevuld zou worden met minimaal 30 en maximaal 40 leden. Omdat Sjaak voor het opbouwen van de presentatie ongeveer twee uur nodig had, was ik zodoende tegen 18:00 uur al bij de Qwibus aanwezig om Sjaak te verwelkomen en hem te helpen met het opbouwen en het uitstallen van zijn merchandise. Gezellige kerel, die Sjaak! Hoe kán het ook anders, wanneer je gepassioneerd motorrijder in hart en nieren bent...
De show begon iets over half negen en meteen zat iedereen zich te vergapen aan de verhalen van Sjaak, die ondersteund werden door de meest indrukwekkende foto's en video's. De presentatie bestond uit drie delen, gescheiden door korte pauzes om de persoonlijke drankvoorraad op peil te houden.
Tegen middernacht was zijn reisverhaal ten einde en werd er nagepraat, merchandise verhandeld, gedronken en uiteraard ook Kleintje Qwibus weer in z'n originele vorm terug verbouwd. Rond twee uur 's nachts (of beter gezegd: woensdagochtend...) was ik weer thuis met de motor. Moe en voldaan, want dít had niemand willen missen!
Bij deze wil ik alle leden die WEL de moeite hebben genomen om deze fantastische avond te bezoeken, bedanken voor hun aanwezigheid en de gezelligheid...
Zoals vermeld was de verwachte bezetting 30 tot 40 leden (exclusief bestuursleden want die zijn er zowiezo wel) en dat is een heel mooi aantal wat tevens het gemiddelde is van onze clubactiviteiten over de afgelopen vijf jaren. Zodoende was de presentatie-opstelling niet ideaal zodat er voldoende ruimte over bleef voor zo'n 40 zit-/staplaatsen. Zodoende was er voldoende (gratis Qwibus-)koffie gezet en voldoende kaas/worst/nootjes ingekocht en geprepareerd. Voor de Qwibus genereert een mooie opkomst tijdens een BMV-activiteit op zijn beurt weer een extra omzet. En ook niet onbelangrijk voor Sjaak zodat hij een inschatting kon maken hoeveel boeken/DVD's/T-shirts e.d. hij moest meenemen danwel uitstallen. Allemaal best wel logisch wanneer je er even bij stil staat. Halverwege de avond waren er welgeteld tien (10 dus) clubleden (en acht bestuursleden) aanwezig die stuk voor stuk een geweldige avond hebben gehad...
Bekijk HIER de foto's (JavaScript).
De laatste clubrit alweer van dit seizoen en gelukkig zorgde een uitstekende weersvoorspelling voor een geweldige opkomst: ongeveer 45 deelnemers! Zo zien wij het graag. Onze leden hadden er zichtbaar zin in want toen ik (René) om klokslag 10:00 uur bij de Qwibus arriveerde, stonden er toch al zeker twintig koppen ongeduldig voor een dichte Qwibus te wachten. Euhh, dichte? Jazeker, maar gelukkig duurde dat niet lang en werd er door een vriendelijke jonge dame in no-time een aantal potten koffie gezet zodat iedereen zich alsnog tegoed kon doen aan het dampende zwarte goud, want ondanks het zonnetje waren er toch wel wat verkleumde handen.
Bij een Goede Doel-rit hoort natuurlijk een donatie en daaraan werd graag gehoor gegeven, in de vorm van zowel dozen vol ingezamelde afgeschreven handdoeken als in een riante geldelijke bijdrage van 250 Euro! Iedereen heel erg bedankt hiervoor. Het geldbedrag werd zoals gebruikelijk vanuit de clubkas verdubbeld tot 500 Euro. Vervolgens ging de rit van start met de toergroep, een kwartier later gevolgd door de sporttoergroep. Ik (René) was samen met Jos hekkesluiter van de toergroep, toen nog geen kilometer verder (op de Biltse Rading) er iemand stil viel en ik besloot bij het pechgeval te assisteren. Het bleek een al wat oudere BMW te zijn die - op onverklaarbare wijze - geen centimeter meer vooruit wilde. De voorremblokken zaten hard tegen de schijven geperst en in de remhendel zat ook geen beweging meer. En dan zal je altijd zien, dat wij beide geen boordgereedschap bij ons hadden. Logisch ook want dat heb je nou eenmaal nooit nodig bij Yamaha en BMW. Op die ene uitzondering na dan... Na een aantal hopeloze duw- en trekpogingen schoot ons een automobilist te hulp en met een flink aantal vereende krachtinspanningen (en een kopstootje van mijn helm - ik heb er niets aan over gehouden overigens...) lukte het ons de motor in een zijstraat te krijgen. Wij bedankten de man hartelijk en nadat ik was uitgehijgd, kon ik het gestrande lid verlaten en trachten verderop weer bij de toergroep aan te sluiten. Het oponthoud duurde zo'n twintig minuten dus koos ik het aansluitpunt zo'n 20 km verderop in de route: een overzichtelijke weg dwars door het platteland (Achtersloot) vlak vóór IJsselstein. Dat was goed gekozen want ik stond nog geen minuut stil of de sporttoergroep (onder leiding van Hans de Koning) was in aantocht. Ik ging er vanuit dat de toergroep reeds dit punt gepasseerd was en installeerde mijzelf weer als hekkesluiter. Potverdikkie, dit was toch wel een ander tempo. Het smaakte me wel maar vooral in de stedelijke gebieden vind ik een snelheid van 70/80 te hoog om in een situatie adequaat te kunnen reageren. Toen we arriveerden bij hotel Oud Londen bleken wij de eerste te zijn. Nou ja, ook niet helemaal waar want de vastgelopen BMW was verruild voor een 250cc-2takt-racer en hij was rechtstreeks hier naartoe gereden. Handig wanneer je keuze hebt uit meer dan één motorfiets. Toppie kerel!
Nadat alle motoren op de parkeerplaats van Hotel Restaurant Oud London (keurig afgebakend met verkeerslint, bedankt voor uw hulpvaardigheid en gastvrijheid!) gestald waren, werden wij hartelijk ontvangen met koffie/thee en cake bij De Ezel-sociéteit. Het opgehaalde bedrag werd door onze voorzitter Jos Westendorp in de vorm van een cheque aan de secretaris/algehele leidinggevende van de Ezel-sociéteit (Vera van Koten) overhandigd. Zichtbaar overdonderd en na een moment van sprakeloosheid, begon Vera te vertellen en blééf vertellen over het ontstaan van deze ezelopvang (21 augustus 2001 - dus onlangs hebben ze het 10-jarig jubileum gevierd !), over het goedmoedige karakter van ezels en dat het gezelschapsdieren zijn, over de vele vrijwilligers en donateurs, en hoe goed onze donatie's gebruikt kunnen en gaan worden. Het geld voor o.a. appels, wortels, stro en medische zorg, de handdoeken voor het schoon-/droog maken van o.a. de hoeven. Hierna werd de groep in tweeën gesplitst waarbij de ene helft een uitgebreide rondleiding van Vera kreeg en de dieren werd voorgesteld, de andere groep kon z'n eigen gang gaan en het terrein en de gebouwen bekijken. Uiteraard werden alle vragen beantwoord dus wij zijn weer een heel stuk wijzer geworden. Ezels zijn slimme, lieve en grappige dieren, die graag bezig zijn maar ook heel veel aandacht, liefde en knuffels nodig hebben en desnoods daar zèlf om vragen. Namens iedereen van ons: hartelijk dank voor deze mooie ervaring!
Omstreeks 13:45 uur was ons bezoek ten einde, bovendien de hoogste tijd om onze knorrende magen te gaan vullen. Zoals verwacht arriveerde wij een kwartiertje later bij een druk bezochte Pyramide van Austerlitz. Al hoewel... Dat was het understatement van vandaag want het was afgeladen! Een plekje op een terras kon je wel vergeten en ook het restaurant was nogal euhh, vol. Positief puntje was overigens wel, dat deze zondag géén jengelende en schreeuwende kinderen en ander klein ongedierte voor onze voeten liep, maar daarvoor in de plaats honderden of wellicht duizenden Ducati-motoren en ongeveer net zoveel strak-in-het-pak berijd(st)ers daarvan aanwezig waren! Heel veel rood, maar ook hier en daar wat gele of zwarte paintjobs. Jaja, we hadden weer "geluk" want uitgerekend vandaag had de Ducati Club Nederland hun laatste evenement dit seizoen hier gepland: Rondje Vallende Bladeren. Ongeveer de helft van ons kon het leed niet meer aanzien (...) en vertrok richting een andere lunchlokatie. Mijn groepje (15 stuks m/v) nam genoegen met het snackbarloket, wat overigens zowel prijstechnisch als kwalitatief in de smaak viel. Tegen drieën begonnen we met deel 3 van de route om anderhalf uur later weer bij Qwibus te eindigen. Een mooie dag die weer een plaatsje verdient in dit fotoalbum. De motoren kunnen vanaf morgen in het vet worden gezet want dit was ook voor ons de laatste clubrit dit seizoen. Ik daarentegen blijf nog even wat kilometers maken omdat er vast en zeker nog een aantal hele mooie dagen gaan komen dit jaar. Misschien soms wel wat frisjes maar "sporten in de buitenlucht" is gezond. Dus zin in een ritje doordeweeks? Laat het maar weten...
Op de website van De Ezel-sociéteit staat een beknopt verslag van ons bezoek aan hen.
Beste allemaal,
Graag willen Vera en ik jullie namens alle ezels heel hartelijk danken voor het gezellige bezoek en jullie aandacht voor de ezels. En natuurlijk voor jullie gulle donaties en tassen en dozen vol met handdoeken die we zo goed kunnen gebruiken. Het was wel bijzonder om jullie over de vloer te hebben. Nogmaals heel veel dank en jullie zijn heel welkom om nog eens te komen (individueel of in groep, met of zonder motor!).
Groeten,
Jessica
De Ezelsociéteit
Bekijk HIER de foto's (JavaScript).
De laatste bijeenkomst van 2011, wat is zo'n seizoen toch weer snel voorbij...
Omstreeks 20:45 uur liep ik Kleintje Qwibus binnen waar Martin reeds een video had gestart van enkele jaren geleden, de Gianotten-tocht met Klaas op zijn brommert voorop, op volle snelheid "blind" rotondes kruisend, geslotenverklaringen negerend en via fietspaden tegen de verplichte rijrichting in (wetende dat zo'n 25 motoren hem getrouw zouden volgen...) om uiteindelijk te eindigen bij de Meppelse McDonald. Dat niet iedereen het daarmee eens was (met name de fietsers) mocht wel een understatement genoemd worden. Mooie dag was dat en is iets wat we zeker nóg eens moeten doen.
Wat mij overigens opviel was dat de Klaas-video ineens een stuk helderder en scherper was. Natuurlijk was dat het resultaat van de in dit jaar aangeschafte HD-beamer, wat dus een erg goede koop is geweest. Maar ieder voordeel heeft z'n nadeel want vanaf nu kunnen vanaf een afstandje dus ook vanaf de dashboards de snelheden van niet nader te noemen supersportmotoren haarscherp worden afgelezen. Maar dit terzijde.
Enigszins jammer was dat de opkomst deze keer wat tegenviel, wat waarschijnlijk toe te schrijven was aan de voetbalwedstrijd (NL - D geloof ik), waar je overigens echt niet voor thuis hoefde te blijven want spannend was het niet, had Nederland zoals gebruikelijk het spel "een tikkie" onderschat waardoor Duitsland er met de winst vandoor ging. Nee, dan hadden wij het toch een heel stuk gezelliger in Kleintje Qwibus. Iedereen die aanwezig was bedankt voor jullie komst, Donia & Cokky bedankt voor de koffie en de hapjes, Martin bedankt voor het samenstellen van de jaar-DVD en de vertoning er van en Ronald voor zijn Burton-demonstratie...
